Vierdaagse 2011
Proficiat aan alle deelnemers aan de 4-daagse van Wandelgroep De Eekhof, want allen hebben de finisch gehaald in Nijmegen.
Het betroffen de volgende personen die het gered hebben:
Cora Kuipers * - 1e keer (nieuw lid)
Vera Bakker * - 1e keer (nieuw lid)
Diny Scholten * - 2e keer
Gerrit ten Brinke - 3e keer
Gré ten Brinke - 3e keer
Aly Dontje - 5e keer
Rens Bouwknegt * - 7e keer
Karin Gibcus - 7e keer
Arie Stoffers - 7e keer
Betsie Uiterwijk * - 9e keer
Janny Hilbrands * - 9e keer
Bert Lammers * - 10e keer en is nu Gouden Kruisdrager
Jacob Kleef - 12e keer
Henk Wolf * - 13 keer
Henk Meijeringh * - 13e keer
De met een ster (*) gemarkeerde namen behoren bij de "groep Wolf".
Daarnaast heeft Kobie Kuhn (ook lid) elke dag de vermoeide voeten gemasseerd van de deelnemers van "groep Wolf" en heeft hiervoor ook een geweldige prestatie geleverd.
Een prestatie die ook een medaille waard is geweest.

Het hierna volgend verslag van Bert Lammers met foto's geeft een aardig beeld van de beleving van een persoon, die in het dagelijks leven dirigent van beroep is.

Vervolgens nog een muzikaal verslag van Bert Lammers getiteld ''Och was ik maar, ……….. ''

De eerste wandelaars van Groep Wolf vertrekken op zaterdag naar Nijmegen om kwartier te maken op de Vierdaagsecamping. Het neerzetten van de caravans leverde geen grote problemen op maar bij het opzetten van de voetverzorgingstent, was het zoeken naar de juiste stokken. In de stromende regen zetten wij deze tent op. Zou deze regen een voorbode zijn wat ons nog te wachten staat. De weersverwachting voor de Vierdaagseweek is dramatisch, regen en nog eens regen. De andere wandelaars komen op zondag met  partners die ze helpen hun onderdak neer te zetten.  Zij hebben meer geluk met het weer al staat er een verradelijk harde wind. Maar met vereende krachten staat alles in korte tijd op de plek.
Op zondagavond vindt de Vlaggenparade plaats. Wij bekijken meestal het springen van de parachutisten vanaf de camping. Wij twijfelen eraan of ze zullen springen vanwege de harde wind. Maar vanaf 21.00 uur cirkelt er een vliegtuig boven onze camping en even later springen de parachutisten om te landen in het Goffert stadion. De hilariteit bij ons is groot als wij zien als er een aantal hun doel niet halen. In ieder geval is Belle Perez wel in het stadion geland want als wij even later de radio aanzetten zingt zij met begeleiding van de KMK Johan Willem Frisokapel haar grootste hits.
De maandag wordt meestal besteed om de startbewijzen op te halen en nog wat laatste inkopen te doen in de Keizerstad. In de ANWB winkel onstaat een run op de overhoesjes voor de schoenen, omdat de kans op regen groot is. De rest van de dag wordt er nog gerust, en is iedereen bezig met de voorbereidingen voor de eerste wandeldag. “Wat zoal allemaal meenemen voor onderweg”? De meesten nemen regenkleding mee en zullen zich warm kleden.
Bij het krieken va de dag (vanaf 3.45 uut) is het op de camping een drukte van belang. Snel even een kattewasje, ontbijtje, voetverzorging en dan op de fiets naar de start. Om 5.15 uur gaat ook voor ons de Vierdaagse van start. Wij wensen elkaar succes en gaan op pad. In de loop van de dag wordt duidelijk dat iedereen zich te warm gekleed heeft. Het is gewoon prachtig weer en zelfs op de Oosterhoutsedijk krijgen de eerste mensen problemen doordat de te weinig hebben gedronken of teveel kleren aan hebben. Maar gelukkig bereiken wij allemaal de finish. Een aantal hebben toch wel zere voeten maar onze voetmasseuse Kobie Kuhn zorgt ervoor dat iedereen de volgende dag weer met stel uitgeruste voeten aan de start verschijnt. 
De tweede dag brengt ons naar Wijchen. Wij merken op dat de straten nat zijn. Naar het blijkt hebben de vijftig kilomerterwandelaars een flinke bui gehad. Wij komen er al met al weer goed bijlangs. Wel is het in Wijchen een drukte van belang. Op het punt van samenkomst van de dertig en veertig kilometer in het centrum stokt het. Na een klein oponthoud bereiken we de boog van de Rabobank waar we enkele supporters ontmoeten die ons wijzen op de gratis bananen van de spoorwegen. Wij hebben geen trek in bananen. Wij vervolgen onze weg via Beuningen naar Nijmegen, voor de meeste wandelaars het kritieke traject. In Nijmegen aangekomen is het een groot feest. Een aantal lopers zullen bij het aanhoren van het lied “ Och was ik maar, bij moeder thuis gebleven” misschien de tekst wel letterlijk hebben geïnterpreteerd want er zijn die dag nog al wat uitvallers. Aan de Waalkade ligt de Henri Dunant aangemeerd. Wij weten dat er enkele plaatsgenoten aan boord zijn die als vrijwilliger met een geheel Drentse bezetting een week op vakantie zijn. Wij worden hartelijk ontvangen, gaan even aan boord om gedag te zeggen. Even later keren wij weer in het peloton wandelaars terug om de laatste twee kilometer nog af te leggen. Bij enkele van ons worden de problemen ook groter. Vooral onder de eerstejaars. Maar de blarenprikkers en onze voetmasseuse zorgen ervoor dat ze met vertrouwen de volgende dag tegemoet kunnen gaan.
De derde dag brengt de wandelaars naar Groesbeek. Via de plaatsen Malden, Mook en Middelaar komen wij in het mooie plaatsje Plasmolen. Onderweg zijn genoeg  rustplaatsen waar wel even tijd is voor alleen een kop koffie of soms met iets lekkers erbij. In Groesbeek krijgen wij bij de KNBLO nog een een heerlijk bakje quarkyoghurt. In het centrum van Groesbeek staat bij het ereterras een zanger die zonder verterking zijn lied ten gehore brengt.  Een andere verrassing is hier de ontmoeting met paar uit Grolloo die helemaal voor ons uit Drenthe zijn gekomen om ons aan te moedigen. De zeven heuvelen naderen en wij weten dan dat er mooi traject komt. Nog even de telegrammen ophalen bij het Dagblad van het Noorden en dan weer verder. Bij de erebegraafplaats is precies de herdenking aan de gang. Wij besluiten om eens te gaan kijken en nemen er de tijd voor.  Het is een indrukwekkende plechtigheid.  Achter ons ligt een brancard met en vrouwelijke soldaat, uitgevallen. Even later hebben ze brancard weer nodig. Er blijkt nog iemand onderuit te zijn gegaan. En zo zullen er nog meer volgen. Bij het verlaten van de begraafplaats bekijken we nog een aantal grafstenen en concluderen dat het allemaal jongens waren van ronduit twintig jaar die het leven voor onze bevrijding hebben gelaten. Wij gaan verder de heuvels in en zien de lucht betrekken. Hopelijk zijn we op tijd binnen. In Nijmegen aangekomen lijkt de lucht uit elkaar gedreven maar na het Oranjestraatje vallen de eerste druppels. Zou het dan toch…….. Ik zie lopers naar hun heup en rugtassen grijpen.  Ik wacht nog even, “waarom zo’n paniek”. Maar even later besluit ik ook mijn regenjas maar tevoorschijn te halen. We zijn nog geen tweehonderd meter verder of er barst een geweldig noodweer los. Er is geen redden meer aan. Bij de Wedren aangekomen heeft iedereen een veilig heekomen gezocht. Velen staan op de tafels onder de parasols en anderen staan onder de hokjes van in en uitschrijven. We zijn zeik nat. In het tumult hebben wij elkaar uit het oog verloren. Ik ben maar naar de camping gegaan. Bij de rotonde gaat de telefoon. Nog maar even gepakt. Waar ik was…….op weg naar de camping. De stem aan de andere kant……ik kom eraan! Op de camping komen de verhalen over de regen die maar uitbleef maar dit was een bui die voor de rest van de week genoeg bleek.
De vierde dag heeft dezelfde aanloop als de tweede. Een saai eind door Nijmegen. Na de oversteek van het Maas-Waalkanaal begint het licht te regenen. Als de regen toeneemt besluit ik toch maar de plastic regenzak aan te trekken. Na een poosje verdwijnt de regen en bij de boerderij met de hardgekookte eieren besluiten wij  onze regenspullen maar weer op te bergen. We zullen het ook niet meer nodig hebben. Na Giel Beelen (3FM) de disco in Milsbeek en de blaaskapel in Linden komen wij in Beers. Het horen en zien vergaat je. Wie we wel zien, zijn onze voetmasseuse en nog een supporter. Wij besluiten zo als ieder jaar hier een kopje soep te gaan nuttigen. Samen met hun zoeken we een plekje en kopen een  kop soep waarvoor de opbrengt voor een goed doel is. Het is nog twintig kilometer tot de finish. Maar het mooiste van de route komt nog. In Cuyk is het namelijk altijd groot feest. Waar je voor een paar jaar nog rustig over de kade kon, hebben ze deze ook al volgebouwd met podia waar het ook een kabaal van jewelste is. Na de oversteek van de Maas komen we via Mook, Molenhoek in Malden. Vanaf deze plaats staat het rijen dik met toeschouwers en is het een gekkenhuis, alsof de bevrijders weer terug zijn. De routiniers weten dan wel hoever het nog is maar de eerstejaars  hebben nog een lange, zware weg te gaan. Maar ook zij zullen hun eerste vierdaagse kruis halen. Wij genieten op de Wedren nog na onder het genot van een biertje. Bij een eerstejaars van ons komen bij binnenkomst de tranen. Zij heeft het zwaar gehad. Terug op de camping feliciteren wij elkaar treffen we ook de partners van de andere wandelaars en nemen de felicitaties in ontvangst. Na de warme douche en welverdiende maaltijd treffen we ons in de verzorgingstent. Onder het genot van een drankje kan iedereen even zijn of haar verhaal kwijt. Vooral het weersbericht moet het ontgelden. We bedanken Kobie voor haar ondersteunende werk en besluiten het niet te laat te maken. De volgende dag moeten we weer vroeg op om de camping te ontruimen. Met een voldaan gevoel keren we huiswaarts.


Zie fotomap
(Kies ''Diavoorstelling'')

 

Och was ik maar, ………..
De componist van dit lied, Johnny Hoes,  overlijd de dag na de Vierdaagse.  Aan het eind van de tweede dag van de Vierdaagse schalt zijn lied door de straten van Nijmegen. De tekst zal een aantal wandelaars misschien op gedachten brengen om naar huis te gaan.
Wij, leden van Wandelgroep de Eekhof, wandelen vrolijk verder. Op de klanken van een swingend gespeeld Vierdaagselied door het  Nijmeegs Amusementsorkest halen wij fluitend de finish.
Als je als musicus de Vierdaagse loopt verwonder je over alles wat er op muzikaal gebied te beleven is.
Tijdens de eerste dag  treffen wij  Nederlandse mariniers  begeleid door een aantal tamboers en pijpers  van Nederlands muzikale trots, de Marinierskapel. Even na Elst zien we drie oudere mannen die muziek maken. Twee accordeonisten en een saxofonist spelen deuntjes van weleer.
Op de tweede dag, de dag van Wijchen, treffen we de Koddebeiers, een politiekorps. Ze zitten geposteerd buiten het dorp. Een paar jaargeleden zat er nog een muziekkorps op het marktplein.  Nu staan er alleen nog grote muziekinstallaties  waar meestal een hoop lawaai uit komt. Het is vooral de jeugd die hiervan waarschijnlijk meer inspiratie op doet. Sommige van deze installaties produceren zoveel  herrie dat onder normale omstandigheden de politie deze onmiddellijk in beslag zou nemen.
Ik geniet meer van muzikale bijzonderheden. In de vroege ochtend van de derde dag speelt er in Mook een mevrouw accordeon. Ik ken haar nog van vorige jaren. Vlak voor de eerste heuvel na Milsbeek horen wij  alpenhoornblazers  alsof we echt in de bergen zijn. Maar als wij even later in Bredeweg getrakteerd worden op een discoversie van het Slavenkoor van de operacomponist Verdi  gaan mij de haren overeind staan.  De tekst “va pensiero sul’la li dorate” kennen alleen de insiders. Vandaar dat volstaan wordt met la, la, la…… Zelfs de brandweer entameert het zingen zonder tekst door La, la, la boekjes uit te geven. Maar gelukkig staat in Groesbeek  een zanger bij het ereterras die het zonder versterking doet. En dit valt tussen al het andere muzikale geweld wel op! Dit jaar maken wij even tijd om de herdenking bij te wonen op de erebegraafplaats. Er word tussendoor koraalmuziek gespeeld, afwisselend door een fanfarekorps en een pipeband. Eindelijk weer een moment om even bij te komen.  Toen we een paar jaar terug nog de vijftig kilometer liepen kwamen wij vaak Duitse militairen tegen die lekker liepen te zingen.  Opvallend is het dat we dit jaar Nederlandse militairen hoorden zingen. Zou het dan aan het aantal kilometers liggen, denk ik dan. Ook een opvallende verschijning is de Engelse militair die op zijn doedelzak speelt. Dit geeft menig loper weer wat extra inspiratie. 
Het begin van de vierde dag.  Net over het viaduct van het Maas-Waal kanaal zitten verscholen in een bushokje twee dames muziek te maken. Zij bespelen de viool en accordeon.  De accordeonist bij de boerderij met de hardgekookte eieren is dit jaar vervangen door een tamboer die vanuit een eenmans dakkapel een flinke roffel ten gehore brengt. Een komisch gezicht. Als wij vanuit het swingende Cuijk de Maas zijn overgestoken komen wij weer in Mook. Ik kijk weer uit naar de mevrouw op haar accordeon. Helaas, de overburen hebben een geluidsinstallatie neergezet en overschallen nu de buurt. Na Molenhoek is het vanaf Malden één en al muziek. Wij kijken uit naar de plaats waar de militaire muziekkorpsen de militairen vergezellen naar de Via Gladiola. Het is altijd een genot om deelgenoot te zijn van zo’n intocht. Helaas mocht het niet zo zijn. Wij vervolgen onze weg naar de Wedren om onze herinnering van 2011 op te halen. Nog een paar weken vakantie en dan met de muzikale herinneringen aan deze Vierdaagse weer aan het werk.
                                                                                      Bert Lammers
                                                           met z’n wandelmaten Henk Meijeringh en Henk Wolf